Drezno - historia, zabytki, mapa Niemiec, mapa Polski, Niemcy, Saksonia

Drezno, Zwinger, mapa Niemiec

Nawigacja
Newsy
Kategorie Newsów
Dresden - wersja DE
Mapy
Mapa Drezna
Mapa Niemiec
Mapa Austrii
Mapa Polski
Ciekawostki
GALERIA
Informacje
Historia Drezna
Hotele
Muzea i ceny
Bombardowanie Drezna
800-lecie Drezna
Parking
Zabytki
Kraszewski Haus
Opera Sempera
Zamek
Pillnitz
Moritzburg
Frauenkirche
Pałac Japoński
Hofkirche
Albertinum
Zwinger
Saksońska Szwajcaria
Znane osoby
August Mocny
Karol May
Ryszard Wagner
Canaletto
Inne
Linki
Kontakt
Szukaj
Snooker
Berlin
Użytkowników Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 200
Najnowszy Użytkownik: Douglasorazy
Ankieta
Czy byłeś już w Dreźnie?

Tak

Nie

Historia Drezna


Drezno w okresie średniowiecza
Historia zarówno Saksonii jak i Drezna została zapoczątkowana przez Wettynów. Jako założyciela dynastii wettyńskiej uważa się Konrada Wielkiego, który rządził w latach 1123-1156. Wraz z rządami Konrada Wielkiego rozpoczyna się prawie 800-letnie panowanie Wettynów w tym landzie.
Drezno nie było od samego początku znaczącym miastem. Wiele miast zawdzięczało wtedy swój rozwój rzekom, który służyły jako drogi handlowe i transportowe. Ale Łaba, nad którą leży Drezno, taką drogą handlową nie była. Była ona tak płytka, że nawet statki o małym zanurzeniu z trudem mogły po niej płynąć.
W roku 1206 Drezno zostało po raz pierwszy wymienione w oficjalnym dokumencie. Poza murami miasta, w okolicy Kościoła Frauenkirche znajdowało się przedmieście, które potem było nazywane Starym Dreznem. W innym przekazie, tym razem z roku 1216, Drezno zostało określone jako in civitate nostra Dreseden. Jednak pomimo handlu suknem Drezno pozostało aż do końca średniowiecza, pod względem politycznym i gospodarczym, mało znaczącym miastem.
Wettyńskie kraje musiały się ciągle bronić przeciw wrogim najazdom. Również Saksonii nie zostało to oszczędzone. Cesarz Henryk VI chciał wcielić do swojego terytorium marchię Miśnieńską. Również królowie Adolf von Nassau, Albrecht I i cesarz Karol IV próbowali zdobyć Saksonię. Wszystkie te próby pozostały bezskuteczne. Co prawda cesarzom i królom nie udało się podbić Saksonii, ale kraj podzielił się przez konflikty wewnętrzne, ponieważ Wettynowie byli skłóceni między sobą. Władcy potyczkowali się ciągle o terytorium. Ostatecznie doprowadziło to do bratobójczej wojny i w końcu do tzw. podziału Lipskiego w roku 1485. Terytorium Wettynów zostało podzielone, a oni sami rozpadli się w dwie linie: Albertynów i Ernestynów. Ernestyni otrzymali Vogtland, wittenberski Kurland i dużą część Turyngii. Natomiast Albertyni dostali obszar dookoła Lipska i północną część Turyngii. Książę Albrecht uczynił Drezno swoją rezydencją i w ten sposób miasto zyskało znaczenie, jakiego nigdy wcześniej nie miało.
Do góry

Reformacja i jej skutki w Dreźnie Po roku 1491 wygląd miasta został zmieniony. W roku 1491 wybuchł w Dreźnie pożar, który strawił olbrzymie części miasta. Dzięki księciu Albrechtowi miasto zostało odbudowane. Wskutek nowego zarządzenia budowlanego zrezygnowano z drewna i zaczęto używać w znaczącym stopniu kamienia i cegły. Miasto otrzymało w ten sposób architektonicznie nowy charakter. Za czasów Jerzego Brodatego, następcy księcia Albrechta, miasto przeżyło swój pierwszy rozkwit. Wraz z księciem Jerzym rozpoczyna się w Dreźnie renesansowy styl budownictwa. Pod panowaniem Jerzego Brodatego, który zaliczał się do najbardziej znaczących przeciwników Marcina Lutra, Drezno pozostawało katolickie, mimo że prawie cała Saksonia przyłączyła się do reformacji. Ten stan rzeczy trwał do śmierci Jerzego Brodatego, do roku 1539. Potem Albertyni pod rządami Henryka Pobożnego dołączyli się do protestantów. W ten sposób Saksonia stała się wiodącym protestanckim krajem na niemieckiej ziemi.
W roku 1530 powstał związek szmalkaldzki, który został założony przez protestantów. W roku 1547 jako skutek wojny szmalkaldzkiej prawo elekcyjne przeszło na albertyńskiego księcia Moritza. Drezno stało się tym samym wpływową metropolią. W tamtym czasie mury miejskie zostały zastąpione przez system umocnień, w roku 1550 niezależne Stare Drezno zostało przyłączone do miasta. Miasto rozwinęło się do centrum kulturalnego, a mieszkańcy Drezna żyli w dobrobycie. Za czasów elektora saskiego Augusta rozpoczęto prace nad wieloma nowymi budynkami, co miało przekształcić Drezno w pełne przepychu renesansowe miasto. To był kamień węgielny dla przyszłej sławy Drezna - miasta kultury.
W XVII wieku wzrosło znaczenie Drezna, jako centrum kultury, jednak sytuacja się pogorszyła pod względem gospodarczym. Był to skutek wojny trzydziestoletniej. Miasto nie należało wprawdzie do głównych miejsc starć tej wojny, ale jej skutki były w mieście odczuwalne. Pieniądz tracił na swojej wartości, mieszkańcy, którzy wcześniej żyli w dobrobycie, teraz żyli w coraz większej nędzy. Również epidemie nie oszczędzały miasta. W końcu sama tylko dżuma spowodowała śmierć tysięcy ofiar. Dla miasta, którego liczba mieszkańców wynosiła wtedy 15000, epidemia spowodowała dużą stratę ludności. Jednak Drezno podniosło się bardzo szybko. Elektor saski Jan Jerzy II cenił przepych i rozkazał wzniesienie nowych budynków.
Do góry

Czas augustowski
W roku 1697 rozpoczął się znowu dla Drezna czas rozkwitu. W tym roku elektor saski August Mocny został wybrany jako August II na króla Polski. Poprzez to Saksonia stała się obok Prus i Austrii trzecim niemieckim mocarstwem. Również Drezno zyskało na tym wydarzeniu. Siedziba Augusta Mocnego miała odzwierciedlać jego potęgę i znaczenie Saksonii, więc August Mocny rozkazał przekształcić Drezno, które wtedy było miastem renesansowym, w perłę baroku. W tamtym czasie wzniesiono Zwinger. Wybudowano również katolicki Kościół Nadworny (Hofkirche), ponieważ August Mocny musiał konwertować, żeby móc zostać wybranym królem katolickiej Polski; poddani i ludność Saksonii mogli jednak pozostać protestantami.
Poprzez wybór Augusta Mocnego na króla Polski został dany powód, aby wznieść w Dreźnie nowe budynki. Drezno przekształciło się z miasta rezydencyjnego elektora saskiego w europejską stolicę i przeżyło przepych, jakiego jeszcze wcześniej w tym mieście nie widziano. Do Drezno ściągnięto wielu malarzy, rzeźbiarzy, rzemieślników i architektów, jak np. Daniela Pöppelmana, czy rzeźbiarza Balthazara Permosera, którzy mieli nadać miastu nowy wygląd. Miliony talarów miały zostać wydane, żeby upiększyć Drezno i jego sławę potwierdzić i dodatkowo jeszcze ją powiększyć. Do tego potrzebowano olbrzymiej ilości pieniędzy, a to przekraczało już możliwości tego niezbyt dużego kraju. Na szczęście dla Augusta Mocnego pieniądze zapewniła sprzedaż porcelany, której proces produkcji odkrył w roku 1709 Johann Friedrich Böttger. Rok później otwarto w Miśni (Meißen) manufakturę i rozpoczęto produkcję porcelany. To przyniosło kasie państwa duże pieniądze, które Augustowi były bardzo potrzebne. Nie tylko na upiększenie Drezna, ale również na kontrybucje za przegrane wojny, które prowadził jako król Polski. No i na koniec potrzebował jeszcze pieniędzy na uroczystości i uczty, które często trwały kilka dni.
Do góry

Wojna siedmioletnia
Wspaniały przepych Drezna, który powstał za czasów Augusta Mocnego, zakończył się podczas wojny Siedmioletniej. Miasto było na zmianę raz w rękach pruskich, raz w rękach austriackich. Drezno, które cyklicznie było oblegane przez Austriaków albo Prusaków, przeżyło wiele strat. Zarówno Prusy, jak i Austria potrzebowały do walki nowych żołnierzy, więc w mieście odbywały się przymusowe rekrutacje. Zakwaterowanie żołnierzy również powodowało wiele szkód, w końcu pożary miasta zniszczyły gospodarcze i kulturalne życie miasta. W roku 1760 Fryderyk Wielki stawił się osobiście pod Dreznem, żeby ponownie odbić miasto z rąk austriackich. Miasto było wtedy świadkiem największego przed II wojną światową bombardowania, które niosło ze sobą olbrzymie zniszczenia. Pełen przepychu, dworski charakter miasta stał się przeszłością. Odbudowane później miasto charakteryzowało się klasycystycznym późnobarokowym stylem.
Do góry

Czas mieszczaństwa
W Dreźnie nastał czas mieszczaństwa. Rewolucja francuska miała wpływ na całą Europę, wpłynęła również na życie w Saksonii. W roku 1790 doszło w Saksonii do rozruchów, które miały miejsce również w mieście rezydencyjnym. Podczas wojen napoleońskich Saksonia przystąpiła do Związku Reńskiego, przez co została nagrodzona przez francuskiego cesarza godnością królewską. Po porażce wojsk Napoleona Saksonia musiała drogo zapłacić za przystąpienie do Związku Reńskiego. Według ustaleń Kongresu Wiedeńskiego, Saksonia musiała zrezygnować z ponad połowy swojego terytorium. Poprzez to kraj ten skurczył się mniej więcej do dzisiejszego rozmiaru i stracił politycznie na znaczeniu.
Miasto rozwinęło się jednak do punktu spotkań niemieckich romantyków. Założona w roku 1763 Akademia Sztuki przyciągnęła znaczących artystów. Członkiem Akademii został w roku 1816 Caspar David Friedrich, w 1832 roku Ernst Rietschel został tam profesorem, podobnie jak w roku 1834 Gottfried Semper. Drezno zyskało również sławę jako miasto muzyki. W latach 1817-26 nadwornym kapelmistrzem był Karol Maria Weber (Carl Maria von Weber), od roku 1842 Ryszard Wagner (Richard Wagner).
W roku 1831 rozpoczął się początek końca państwa feudalnego, Saksonia otrzymała konstytucję. W roku 1848 Drezno zostało ogarnięte rewolucją, a 3-go maja 1849 doszło do powstania. W mieście wzniesiono barykady, utworzono rząd tymczasowy. Walki uliczne, w których brał udział również Gottfried Semper i Ryszard Wagner, trwały 6 dni. Ostatecznie zostały one krwawo stłumione przez pruskich i saksońskich żołnierzy.
Do góry

Rozwój do centrum przemysłowego
W roku 1835 wszystkie przedmieścia Drezna zostały połączone z głównymi dzielnicami. Poprzez to liczba mieszkańców miasta osiągnęła liczbę 100000. W drugiej połowie XIX wieku Drezno rozwinęło się do ważnego centrum przemysłowego. Rozwój ten został zapoczątkowany przez wprowadzenie linii parowej na Łabie, która w końcu była już żeglowna. W roku 1839 została otwarta linia kolejowa Lipsk-Drezno. Wydobycie węgla kamiennego sprzyjało rozbudowie przemysłu, który rozwijał się energicznie po 1871 roku, a przede wszystkim mechanika precyzyjna, produkcja czekolady, przemysł piwowarski i tytoniowy. To wszystko doprowadziło do ulepszeń w komunikacji lądowej. W roku 1875 została otwarta linia Berlin-Drezno, w 1895 roku wybudowano port na Łabie, jak również dworzec i wiele mostów w obszarze nadbrzeżnym miasta. Po roku 1892 rozpoczęto wcielanie zindustrializowanych przedmieść i miejscowości. Poprzez rozwój przemysłu i coraz większą liczbę ludności wzrastały napięcia socjalne. Ruch pracowniczy umacniał się, a wraz z nim tendencje socjaldemokratyczne.
Po zakończeniu I wojny światowej w Saksonii powołano do życia republikę. 9 listopada 1918 roku abdykował król Fryderyk August III. Tym samym zakończyły się prawie 800-letnie rządy Wettinów w Saksonii. Republika Weimarska spowodowała ograniczenie dawnej państwowej samodzielności. Jednak gdy naziści doszli w 1939 roku do pełni władzy, samodzielność przestała w ogóle istnieć. W tamtych latach rozpoczęło się w Dreźnie to, co działo się w innych miastach republiki - prześladowanie Żydów.
Do góry

Wybuch i skutki II wojny światowej
W roku 1939 wybuchła II wojna światowa, która przyniosła ze sobą największe zniszczenia w historii Drezna. W nocy z 13 na 14 lutego 1945 Drezno było świadkiem jednego z największych wymierzonych w miasto bombardowań. Było to zemsta Churchilla za Coventry. Nalot nie wyrządził większych szkód ani dzielnicy przemysłowej, ani koszarom. W przeważającej części dotknął śródmieście. Miasto płonęło bez przerwy kilka dni i nocy, całe Stare Miasto i nieocenione zbiory sztuki zostały zniszczone, a tysiące ludzi straciło wtedy życie. 8 maja 1945 roku wojska sowieckie osiągnęły Drezno. Po roku 1952 NRD zostało podzielone na okręgi, Drezno stało się stolicą okręgu i popadało politycznie w niebyt.
Do góry

Drezno w czasach SED
Odbudowa miasta była długa i nierównomierna. Problemy spowodowało już odgruzowywanie po roku 1945. Wiele "historycznego" materiału budowlanego zostało stracone, a to wszystko z powodu projektu: "Odzyskiwanie materiału". Oprócz tego reżim SED nakazywał co niektóre budowle wyburzać, nawet wtedy, gdy nie były zbytnio zniszczone. Zaplanowano na nowo ciągi ulic, uprzywilejowano budownictwo z wielkiej płyty. Dopiero potem nastąpiła odbudowa Zwingera, Opery Sempera, Kościoła Dworskiego i innych historycznych budowli.
4 października 1989 roku doszło do wydarzenia na drezdeńskim dworcu, które pokazało coraz słabszą pozycję socjalistów w NRD. Tego dnia przez Drezno jechał jeden z wielu pociągów specjalnych z Pragi. Pociągami tymi podróżowali wschodnio niemieccy uciekinierzy, którzy wykorzystali ambasadę RFN w Pradze do ucieczki z NRD. Gdy pociąg osiągnął Drezno setki Drezdeńczyków spróbowało dostać się do tego pociągu, aby uciec do RFN. Doszło do aresztowań oraz nadużyć i przekroczeń prawa przez policjantów. 4 dni później rząd został zmuszony do rozmów. Wielu demonstrantów zostało aresztowanych, ale nikt nie postawił im żadnych zarzutów. To był pierwszy znak, że socjalistyczna potęga zaczyna się rozpadać.
Do góry

Sytuacja w Dreźnie po przełomie
Dnia 14 października 1990 odbyły się w przywróconym landzie Saksonia wybory do Landtagu. Nowy rząd został od razu skonfrontowany z wieloma problemami. Oprócz wysokiego bezrobocia istniały również problemy mieszkaniowe. W mieście brakowało tysięcy mieszkań, a w wielu innych nie wolno było w zasadzie wolno mieszkać, ponieważ warunki mieszkaniowe nie spełniały żadnych norm. Oprócz tego niewyjaśnione stosunki własnościowe - spadek po upaństwowieniu, które zostało przeprowadzone w czasie rządów SED - hamowały konieczne inwestycje w mieście. A te były konieczne, ponieważ Drezno - miasto kultury - było przytłumione przez socjalistyczne budowle, które miały pokazać wielkość i nieomylność socjalizmu. Za czasów NRD Drezno było prowincjonalnym miastem obok wielu innych. Ale to zmieniło się po przełomie. Drezno zalicza się do najpiękniejszych miast w Niemczech, z czasem będzie należało też do najważniejszych, ponieważ miasto leżące kiedyś w regionie byłego NRD, teraz charakteryzuje się również dużymi wzrostami. Oprócz tego Drezno jest ważnym węzłem komunikacyjnym dla przyszłych połączeń ze wschodnioeuropejskimi państwami.
Powrót do góry
Wyspy kanaryjskie
Polecam
Bukmacherzy
Pliki cookie
W celu zapewnienia najwyższej jakości usług wykorzystujemy informacje przechowywane w Państwa przeglądarce internetowej. Więcej szczegółów w naszej Polityce Prywatności.
Polecam!!
ZABYTKI - FOTORELACJE
Google
Logowanie
Login

Hasło



Niezarejestrowany?
Kilknij TUTAJ.

Zapomniane hasło?
Kliknij TUTAJ.